Hani sonbahar gelir, yapraklar dökülür, yeniden yeşermek için baharın gelmesini bekler ya ağaçlar, işte öyle bekledim aylarca… Gün bugünmüş, yeşerme yolunda ilk adımları attım sayende…
Hani yeni yeni yürümeye başlayan bebekler, düşünce birinin elinden tutup kaldırması için ağlar ya, içimden öyle sessizce ağladım. Gözyaşlarımı bir ben gördüm, bir de içim. Her ne kadar dışarıya yansıtmak istemesem de “beni” bir noktada gardım düştü. Maske göründü…
Hani derler ya, “Sil baştan başlamak gerek bazen… Hayatı sıfırlamak… Sil baştan sevmek gerek bazen… Herşeyi unutmak…” belki de hayata restart atma zamanı geldi…
Denizin dibindeki incileri çıkartma zamanı geldi… Dalış kıyafetlerimi giydim, komutu beklemekteyim…
Al bu yürek senin al ! Her nerde olursan, durma gel beni al…
Hayattan kopmuş iken, hiç umulmadık zamanda hayat sürprizler yaparmış. İnanmazdım, inanır oldum… Çok teşekkürler hayat…
Loading ...