1 hafta boyunca İzmir Dikili’de tatilde olacağım. Burda doğru düzgün internet cafe bile yok 
Sitelerime girişleri bir süreliğine aksatabilirim.
Yorucu bir yolculuk sonrası (tam 12 saat) hiç uyumadan Dikili’ye inmiş bulunmaktayız. 4 arkadaş buraya geldik. Umarım güzel geçer tatilimiz.
24.08.2008 Pazar günü dönmekteyim. Görüşmek üzere
Hani sonbahar gelir, yapraklar dökülür, yeniden yeşermek için baharın gelmesini bekler ya ağaçlar, işte öyle bekledim aylarca… Gün bugünmüş, yeşerme yolunda ilk adımları attım sayende…
Hani yeni yeni yürümeye başlayan bebekler, düşünce birinin elinden tutup kaldırması için ağlar ya, içimden öyle sessizce ağladım. Gözyaşlarımı bir ben gördüm, bir de içim. Her ne kadar dışarıya yansıtmak istemesem de “beni” bir noktada gardım düştü. Maske göründü…
Hani derler ya, “Sil baştan başlamak gerek bazen… Hayatı sıfırlamak… Sil baştan sevmek gerek bazen… Herşeyi unutmak…” belki de hayata restart atma zamanı geldi…
Denizin dibindeki incileri çıkartma zamanı geldi… Dalış kıyafetlerimi giydim, komutu beklemekteyim…
Al bu yürek senin al ! Her nerde olursan, durma gel beni al…
Hayattan kopmuş iken, hiç umulmadık zamanda hayat sürprizler yaparmış. İnanmazdım, inanır oldum… Çok teşekkürler hayat…
Oturduğun koltuk alıp karanlıklara götürür seni…
Korkarsın bakmaya kaldıramazsın başını açamazsın gözlerini…
Kulaklarını tıkamaya elin varmaz kilitlenip kalırsın olduğun yerde…
Düşüncelerin birbirine girer o an hangisi iyi hangisi kötü…
Kim iyi kim kötü?
Bulunduğun şehir karanlıktır göremezsin gündüzü günü güneşi…
İstediğin sonunda oldu. Hayatında yokum artık.
Bundan sonra ne yüzümü göreceksin Nede sesimi duyacaksın
Belki hemen unutacaksın Belki sadece bir kâbustu diyeceksin
Belki de hiç yaşanmamış sayacaksın.
İşte gidiyorum tüm hayallerimi, Umutlarımı, Sevdamı yanıma alarak gidiyorum. Gözyaşlarımla adını yazarak gidiyorum Sevdamı haykırarak gidiyorum. Kalbimdeki yarayla gidiyorum. Hani derler ya melekleri kıskandıracak bir aşk işte, o aşkı ben sende yaşadım.
Gittin…
Gittin ve bitti…
Oysa birbirimize söz vermedik mi? Son nefesimizi elele tutarak vermeyecek miydik? Yaşadıklarımızın hepsi yalan mıydı? Her şeye, herkese inat aşkımızı savunmayacak mıydık?
Sevgi neydi sence? Sadece elele tutuşup, sokaklarda gezmek yada birbirine aşk cümleleri kullanmak mıydı? Tabiî ki de değildi… En azından benim için öyle değildi…
