| Abone olun, haberiniz olsun RSS
Bugün türkü arşivimi karıştırırken, uzun zamandır dinlemediğim, bu yüzden de kendimi nedense suçlu hissettiğim Seyduna – Şahrud türkülerinin 3. ve son albümü olan çeşitli pek tanınmamış sanatçılar tarafından seslendirilen albümden, “Müge SARIKURT – Sen Hiç mi Bahar Görmedin” isimli türküyü dinledim. Özellikle şiir bölümü yine beni aldı götürdü uzaklara…
Şarkıyı sadece dinleyin…
(Yitik Öyküdür)
Tarihten iki ayrı coğrafyaya damlayan, iki yürekte durmadan kanayan, Seyduna’yla Şahrud… Yüreklerin akarken bıraktığı izi birbirlerinin gözlerinde aradılar… Yoktu…
İki iklim farkıydılar, ne zaman göz göze değseler yangın çıkmayacak denli uzaktılar…
Yalnızca aynaların dökülen sırrına yansırdı; üçüncü bir kente düşmüş suretleri…
Şahrud gökyüzü geliniydi… Yüzüne bulut inse dolardı masal gözleri. Bir solukluk rüzgârda bile, usul usul kanardı gelincik bedeni.
Seyduna yeryüzü cehennemi… Ölüm, çağrılı uçurumlarda sınardı sevdasını magma yüreği… Yalnız ufuk çizgisinde buluşurlardı; onu da güneş günde iki kez ateşe verirdi.
İki iklim ayrıldılar. “Ya Şahrud!” dedi Seyduna…
“Gözlerime mermi diye sevdanı sürdüm. Ardına bakma, gözyaşımla vurulursun. Su gibi git.”
Şahrud’un yüzüne keder mayın gibi durdu ve zaman gözlerinin su yeşilinde kuruldu.
Hüzün bir Buda heykeli gibi çırılçıplak yüzlerine oturdu.
Rivayet odur ki; Şahrud vardığı denizlerde hala Seyduna türküleriyle uyanmakta, Seyduna, Şahrud’un gözlerinden kalan masalla yaşlanmakta.
(biliyorum! sen yine parmak uçlarında üşüyosun,aramızda kıvrılıp yatan uzaklıga inat,ayaklarınla kasıklarımın kasıgasını,ellerinle yüregimde yaktıgın ateşi düşlüyorsun.sularımız sızıp karışıyor ay karanlıkta ve çırıl çıplak bir ırmaga dönüşüyor yatagımızda apansız,parmakların tıkır tıkır işliyor iştahla,biliyorsun yaşamaktır aşk, geceyle gündüzün sessiz geçişimidir bir uyku bogazında,DELİCE BİR YANGIN PARMAKLARININ BUZULUNDA)
Etiketler: şahrud, seyduna, seyduna şahrud hikayesi, seyduna şahrud nedir
Bu gece can sıkıntısından Dailymotion sitesini gezerken çok eski ama hala çok sevdiğim, her dinlemede kanımı kaynatan, klibini izlediğimde bol bol güldüğüm Levent Yüksel – Tövbe klibine rastladım.
Bir klip ile şarkı bu kadar bütünleşebilir 
Film gibi klip. Belki bu şarkıyı bilmeyen arkadaşlarımız olabilir. Kısaca değineyim.
Hani sonbahar gelir, yapraklar dökülür, yeniden yeşermek için baharın gelmesini bekler ya ağaçlar, işte öyle bekledim aylarca… Gün bugünmüş, yeşerme yolunda ilk adımları attım sayende…
Hani yeni yeni yürümeye başlayan bebekler, düşünce birinin elinden tutup kaldırması için ağlar ya, içimden öyle sessizce ağladım. Gözyaşlarımı bir ben gördüm, bir de içim. Her ne kadar dışarıya yansıtmak istemesem de “beni” bir noktada gardım düştü. Maske göründü…
Hani derler ya, “Sil baştan başlamak gerek bazen… Hayatı sıfırlamak… Sil baştan sevmek gerek bazen… Herşeyi unutmak…” belki de hayata restart atma zamanı geldi…
Denizin dibindeki incileri çıkartma zamanı geldi… Dalış kıyafetlerimi giydim, komutu beklemekteyim…
Al bu yürek senin al ! Her nerde olursan, durma gel beni al…
Hayattan kopmuş iken, hiç umulmadık zamanda hayat sürprizler yaparmış. İnanmazdım, inanır oldum… Çok teşekkürler hayat…
İşte Türkiye – Hırvatistan Maçının Golleri
Devamını okuyunuz… »
