Hayat, yanındakileri kaybedince biter… Yapayalnız kalınca yeniden başlar, yorulursun. Seni affetmeleri için, içindeki suçluluk duygusunu 3 -5 acıklı kelimeyle süsler, sömürürsün…

Uslanmazsın, akıllanmazsın, atarsın kendini uçurumun ucundan sonu köpüklü fırtınalı dalgaların oynaştığı cehenneme…


Sonra, parmaklarını kulaklarına tıkar duymazsın… Sonra, hatanı anlayınca bakınırsın sağa sola. Başını iki elinin arasına koyar sırtını duvara yaslar; öylece düşünürsün…

Onun cebinden düşen toplu iğneleri, senin mıknatıslı kalbin çeker, saplar kendi kendine…

Yorulursun, yorulursun, yorulursun…

3 günlük hayatının 2. günündesin; tadını çıkar…

Yada 3. günün yarındır iğnelerinle bir kefen hazırla kendine…